Het schieten met een handboog is zeer oud. In de grotten van Lascaux zijn jagers afgebeeld met handbogen. Deze afbeeldingen zijn 30.000 jaar oud. De oudste gevonden boog is zo’n 17.500 jaar oud. Het boogschieten heeft dus een lange historie in de jacht, in de veldslag, maar ook als sport.

Boogschutters konden een beslissende rol spelen in veldslagen. Een beroemd voorbeeld hiervan is de slag van Azincourt in 1415 tijdens de 100 jarige oorlog. Engelse boogschutters speelden een beslissende rol. Minstens 5.000 schutters schoten 12 tot 15 pijlen per minuut. Een pijlenstorm van 60.000 pijlen per minuut tegen een overmacht.

Kruisboogschutters konden een dergelijke schietsnelheid niet bereiken en veel later toen al buskruit buksen bestonden was de handboog nog steeds effectiever.  Alleen het verkrijgen van een goede vaardigheid om met een zware handboog te schieten kost enkele jaren training, terwijl iedereen binnen enkele weken met buskruit of met een kruisboog overweg kan. Aan het einde van de Middeleeuwen verdween dan ook de handboog als wapen.

Met verdwijnen van de boog als wapen verdween het handboogschieten echter niet.  Onder de gegoede klasse en de vooral de adel werd het beoefenen van de handboogsport gezien als een gezonde oefening van lichaam en geest. Queen Victoria beoefende de sport en heeft de sport in 19e eeuw populair gemaakt.

Ook in Nederland wordt de sport al zeer lang beoefend.  Halverwege de 19e eeuw waren ook in     Nederland reeds handboogschutters verenigd.